خودکارم را از ابر پر می کنم و برایت از باران می نویسم

دوباره می خوا هم به سوی تو بیایم تو را کجا می توان دید؟؟

در اواز شباویز های عاشق؟؟در شاخه های یک مر جان قرمز؟؟

و جواب ان را به نشانی همه غریبه های جهان بفرستی

و از گوشه های افق برایت اواز بخوانم کاش می تئانستم همیشه از تو بنویسم

دوباره سایه حرفهای تئ که روی دیوار روبرو می افتد

دلم می خواهد دیوارها پنجره شوند و من تو را در میان چشمهایم بنشانم

دوباره یاده تو که این دل بی قرار را بیدار نگه ذاشته است

نمیخواهم پاکی باران را در اعماق موجهای دریا غرق کنم

نمی خواهم اقیا نوس ارام تنهایی را با موجی از غروب عاشقانه طلوع کنم

بلکه می خواهم در متن اسمان بال بگیرم

و نام تو را در اولین صفحه سرنوشتم حک کنم

نمی خواهم با رنگ ها بیامیزم

نمی خواهم چو ن عروسک با دو چشم شیشه ای به دنیا بنگرم

نمی خواهم شاهد غروب خورشید باشم

نمی خواهم انتظار را معنی کنم و فاصله ها را اندازه بگیرم

می خواهم مهربانی را تقسیم و غم ها را میان سرزمین ترانه هایم به وسیله شا دیهام از میان ببرم

دل عشق پر از رنگ و ریاست دوست نداشت

یک لحظه تو را ز من جدا دوست نداشت

ای اینه دار خلوتم باور کن

اندازه من کسی تو را دوست نداشت

تا ابی پر گشودن زیباست هر لحظه تو را سرودن زیباست

منظورم از این ترانه می دانی چیست؟؟

یعنی همیشه با تو بودن زیباست