دل من گريه مي خواد تو خلوت تنهاييام

دل من تو رو مي خواد تو غربت و بي كَسيام

دل من بي همزبون تر از سكوت

من تو رو مي خوام واسه درد دِلام

مرغ دل هم نفس باد بهاري نميشه

آخه من به كي بگم با تو رسيدم به صِدام

ميدوني ‚ ابر دل من هميشه بارونيه

اما من تو رو دارم موقع گريه كَردَنام

وقتي تو كنارمي غصه ديگه فراريه

آخه معني نداره‚ باتو‚ عزيزم غصه هام

ديگه من تنها نميشم‚ ميدونم تو با مني

آخه تو مياي هميشه ‚ تا ابد ‚ تو پا به پام

مي ميرم اگه ديگه سر نذاري رو شونه هام

مي ميرم اگه نياي شونه به شونه ‚ پا به پام

سیب سرخی را به من بخشید و رفت

یه جورائی باز دلم گرفته نمیدونم چرا

نمیدونم چرا وقتی به تو فکر میکنم یهوئی از دنیا میپرم

فکرشو کردی وقتی تو ساحل قلبم راه میری

یا وقتی که تو آسمون چشمام پرواز میکنی

یا وقتی که شبها به خوابم میای و به درد دلهام گوش میدی

یا وقتی که با اشک چشمام وضوی عشق میگیری

یا وقتی که به نقاشی طلوع زندگیم سفید پوشی

و به نقاشی غروب زندگیم سیاهپوش

میدونی آروم میشم اما نه به آرومی روزهای دریا

میدونی آروم میشم اما نه به آرومی شبهای صحرا

فقط به آرومی با تو بودن

باز با دردم مدار ميكنم

... با دل ديوانه ام تا ميكنم

مي روي با يك خداحافظي و من

با خيال و خواب و رويا باز هم

شعله عشق تو ميسوزد مرا

توبه كردم تا فراموشت كنم

... باز هم امروز و فردا ميكنم

غربت ديرينه ام را با تو قسمت ميکنم تا ابد با درد و رنج خويش خلوت

 ميکنم رفتي و با رفتنت کاخ دلم ويرانه شد من در اين ويرانه ها احساس