من تورا در تپش ثانیه ها خواهم دید .

 

در پس روز و شب و آینه ها خواهم دید .

 

من به امید تو در فاصله ها افتادم.

 

پی دیدار تو با ثانیه ها می خوابم .

 

 

نوشته شده توسط ویدا در چهارشنبه هجدهم اردیبهشت 1387 ساعت 22:59 | لینک ثابت |

 

 

 

  زندگی تکراریست

خنده ها تکراری گریه ها تکراریست

 

من در این تکرارها مانده در بهت و سکوت

 

دیگران می خندند و دلم می داند که چقدر تکراریست

 

همه جا غرق سکوت

 

کوچه ها رو به غروب همه جا تاریک است

 

پیش رو تاریکی پشت سر تاریکی

 

دل من می ترسد

نوشته شده توسط ویدا در چهارشنبه هجدهم اردیبهشت 1387 ساعت 22:50 | لینک ثابت |

 

 

هنوز هم عاشقانه هایم را

عاشقانه برای تو مینویسم

هنوز هم در ازدحام این همه بی تو بودن

از با تو بودن حرف میزنم

هنوز هم باور دارم

عشق ما جاودانه است

اینروزها دیگر پشت پنجره مینشینم و

به استقبال باران میروم

میدانم پاییز

هنوز هم شورانگیز است

میدانم یکی از همین روزها

کسی که نبض زندگی من است

کسی که تمامی نفسهای من است

کسی که جز تو نیست

باز میگردد

میدانم تمام میشود

و ما رها میشویم

پس بگذار بخوانم:

تو اولین عشق منو

آخرین عشق من تویی

نرو منو تنها نذار

که سرنوشت من تویی

امشب شمع حسرتِ آرزوهای

بر باد رفته ام ذره ذره آب می شود.

امشب برای مرگ آرزوهایم

لباس سیاه پوشیده ام .

کاش امشب کسی برای

عرض تسلیت به خانه ام می آمد

 

نوشته شده توسط ویدا در چهارشنبه هجدهم اردیبهشت 1387 ساعت 22:43 | لینک ثابت |

 

به روي گونه تابيدي و رفتي

مرا با عشق سنجيدي و رفتي

تمام هستي ام نيلوفري بود

تو هستي مرا چيدي و رفتي

كنار اتظارت تا سحر گاه

 
شبي همپاي پيچك ها نشستم

تو از راه آمدي با ناز و آن وقت

 تمناي مرا ديدي و رفتي

شبي از عشق تو با پونه گفتم

دل او هم براي قصه ام سوخت

غم انگيزست توشيداييم را

به چشم خويش فهميدي و رفتي

چه بايد كرد اين هم سرنوشتي ست

ولي دل رابه چشمت هديه كردم

سر راهت كه مي رفتي تو آن را

 به يك پروانه بخشيدي و رفتي

صدايت كردم از ژرفاي يك ياس

به لحن آب نمناك باران

نمي دانم شنيدي برنگشتي

و يا اين بار نشنيدي و رفتي

نسيم از جاده هاي دور آمد

نگاهش كردم و چيزي به من نگفت

توو هم در انتظار يك بهانه

از اين رفتار رنجيدي و رفتي

عجب درياي غمناكي ست اين عشق

 
ببين با سرنوشت من چها كرد

 

 

نوشته شده توسط ویدا در چهارشنبه هجدهم اردیبهشت 1387 ساعت 20:56 | لینک ثابت |

 

 

 

من از نهایت شب حرف میزنم

من از نهایت تاریکی

و از نهایت شب حرف میزنم

اگر به خانه من امدی برای من ای مهربان چراغ بیار

و یک دریچه که از ان

به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم........ 

نوشته شده توسط ویدا در چهارشنبه هجدهم اردیبهشت 1387 ساعت 19:57 | لینک ثابت |

 

من به درماندگی صخره و سنگ

من به آوارگی ابر و نسیم

من به سر گشتگی آهوی دشت

من به تنهایی خود می مانم

 

من در این شب که بلند است به اندازه حسرت زدگی

شعر چشمان تو را می خوانم

چشم تو،چشمه ی شوق

چشم تو ژرف ترین راز وجود

 

نه بهاری و نه یاری دیگر

حیف!!!

اما من و تو

دور از هم می پوسیم

غمم از وحشت پوسیدن نیست

غمم از زیستن بی تو در این لحظه ی پر دلهره است

دیگر از من تا خاک شدن راهی نیست

از سر این بام

این صحرا

این دریا

پر خواهم زد

خواهم مرد

غم تو

این غم شیرین را

با خودم خواهم برد

 

 

نوشته شده توسط ویدا در شنبه چهاردهم اردیبهشت 1387 ساعت 21:25 | لینک ثابت |

 

من از تو بیدار می شوم

نه از خوابِ دیشبم، خوابهای هر شبم

تو را می بینم، می خندم

از لحظه های بودنت خرسندم

ترانه ی سپیده می شوی

لب بر سکوت شبانه می بندم

از آسمان مشرق قلبم طلوع می کنی

من بر تمام_ِ عهدهای پر حرارت روز پابندم

خورشیدِ روشن صبحی، ترانه ام

برق_ِ نگاه تو می شود، بهانه ی لبخندم

نوشته شده توسط ویدا در شنبه چهاردهم اردیبهشت 1387 ساعت 21:21 | لینک ثابت |

 

 

   هيچ کس اشکي براي ما نريخت

           هر که با ما بود از ما مي گريخت

 

           چند روزي هست حالم ديدنيست

 

           حال من از اين و آن پرسيدنيست

 

           گاه بر روي زمين زل مي زنم

 

           گاه بر حافظ تفاءل مي زنم

 

          حافظ ديوانه فالم را گرفت يک غزل آمد که حالم را گرفت:

 

          ما زياران چشم ياري داشتيم              خود غلط بود آنچه مي پنداشتيم  

 

 

نوشته شده توسط ویدا در شنبه چهاردهم اردیبهشت 1387 ساعت 21:9 | لینک ثابت |

 

وقتي آسمان دفتر خاطرات تنهايي من و تو را ورق

 مي زد

 

آن شب به احترام چشمانمان

 

باران باريد ...

 

قلم رقصيد ...

 

كلمات جاني دوباره گرفت ...

 

و قصه تنهايي من و تو آغاز گرديد

 

ماه من اين را بدان

 

قصه شبهاي تنهايي من و تو

 

آغاز قصه عشقي خواهد بود بي پايان

 

ماه من اين قصه را با من گوش كن ...

 

 

نوشته شده توسط ویدا در پنجشنبه دوازدهم اردیبهشت 1387 ساعت 23:18 | لینک ثابت |